Pamuk ipliğine bağlayalım sevgimizi…
Gülelim içimizden, aynalara bakamayalım, utanalım.
Vazgecelim,
Görmeyelim,
İstemeyelim,
Kıralım,
Bozalım,
Olmayalım…
Sevgimiz düşsün ağırlığınca, kopartsın iplerini…
Pamuk kadar yumuşak karnımız olsun gözyaşlarımız.
Sonra kanayalım…
Derin nefeslerde boğulmadan durabilmek belki bizim hünerimiz.
Zamanın ezginliği ile sağır olurcasına, sessizliği dinleyerek beklemek var salonlarda…
Gün yeniden doğacak ve hayat devam edecek.
Bir an bizi uyandırsın en basit duygularımız,
Bir an uyanalım, vazgeçelim hepsinden, herşeyden…
Derin bir nefes ve sessizlik sarsın bizi,
Varsın vurgun yiyelim…
Suyun aktığı kadar tek, zamanın olmadığı kadar yalnız gel.
Tutunabiliyorsan varsın, yoksan geçmişsin…
Hangi nehir aynı oldu şimdiye,
Hangi nefes bir oldu sende…
Geleceksen eğer, herşeyi bırak da gel.
Zamanın olmadığı kadar yalnız, güneşin hiç batmadığı kadar umutla gel…
Powered by
Wordpress