Yüzün soğuk ve uzak, saatler sensiz.
Bir at çiftesi gibi geliyor vakit üzerime…
Nedendir bilinmez, acıymış en çok hissedilen,
Varlığını en çok bildiren…
Burnunun izin vermediği nefesin olmayı istemek de mümkünmüş tekrar,
Ama üzerinde görmediğin kirler var…
Acı, imkansızken daha da acı…
Yürüyerek kaçıyorum hepsinden,
Adım adım,
Ağır ağır,
Yavaş yavaş…
Kanımın son damlasına kadar yürüyorum.
Biliyorum kolay değil, olmayacak da bu yolculuk,
Sessiz bir vapur gibi martısız denizlerden demir alırcasına…
Bir kurtun yuva yaptığı elma gibi terkedilmiş ruhumu oyuyorum,
Temizliyorum her köşesini, beyaza ve temize ulaşmak için…
Kanıyorum…
Yürüyerek kaçıyorum hepinizden…
O Kadar Yok ki Içimde,
Sana gelmek ve seni anlamak…
Bir yalan masal icindeki, bir yalan oyuncu gibi herseye kiraci olmak…
Yalan icinde kavrulmak, pismek ve buyumek…
Bir gecenin solugunda hissetmek hepsini ve gormek en yakinindan yedigin ihanet yemegini…
O kadar yok ki inancim icimde…
Neye yasiyorum, belli degil…
Powered by
Wordpress