Aslinda gun on ve yarin onbir bile degil yarin olmadikca,
Saatler akmadikca, zaman boynunu dolayip seni bogmadikca…
Geceler donmedikce,
Ruyalar olmadikca,
Gozunden birkac damla yas akmadikca…
Yarin hic belli olmadi,
Sen olmadikca.
Ve her acı birgün kozasından çıkar, konar yüreğine…
Bilemezsin kalbinin ziyaretçisinin vasfını ve yüzünü, parlayan gün ışığı yüzüne vururken, göremezsin…
Karanlık aldatmıştır gözlerini ve aldanırsın ışığına kaderinin, kader eylediğinin…
Ellerini açarsın, susarsın, hem sessiz hem de suya hasret gibi bakarsın gözlerinin yerine… göremezsin,
Işığı aldatır seni…
Bilemezsin, hayatın seni taşırken yolunda, nerede düşeceğini ve göremezsin düşerken seni neyin alaşağı ettiğini…
Ancak kalktığın gün gözüne gelir rengi, kokusu ve o gözleri… ateş gibi…
Her acı bir gün geçer… öyle zor geçer ki anlamazsın geçtiğini…
Gözlerinin içinde kaybolmak var sen gülerken en içinden.
Sonra mavi denizlerde yüzmek var benim en çok istediğim şeylerden…
Rüyalardı hep saklandığımız o eski tekne ve sendin hep rüyanın çıkış kapısı ben düşerken…
Kimi zaman yanımdaydın ben yükselirken, karşımda oldun düşerken, polise haber veren.
Değerini bilemedim, tartacak terazim yoktu benim ve sen bir tüy kadar hafiftin, uçup gittin.
Şimdi bana kaldı kanamak ve kanımı içerek yaşamak…
Powered by
Wordpress