O Kadar Yok ki Içimde,
Sana gelmek ve seni anlamak…
Bir yalan masal icindeki, bir yalan oyuncu gibi herseye kiraci olmak…
Yalan icinde kavrulmak, pismek ve buyumek…
Bir gecenin solugunda hissetmek hepsini ve gormek en yakinindan yedigin ihanet yemegini…
O kadar yok ki inancim icimde…
Neye yasiyorum, belli degil…
Gözlerin hiç korkmasın giderken ardında kalana,
Bırak herşeyinle kendini, unut geçmişi ve sadece sen gel hatıralarınla…
Umudumuz yarın ve biz bugünü yaşıyoruz, ne aciziz ki olmayandan bekliyoruz.
Sen, benim sanrım değilsin, hic sanmadım dünde ve bugünde…
Yarın da sanmam, umudum gelir benimle ve ben unutmam…
Kavuşmak bir nefesse dermandır ayrılık,
İçim kanar nefes almayı sandığımda,
Ciğerim dayanamaz kül olur…
At kendini beyaza, ver kollarina mücadelenin…
O seni götürür,
Sever, unutur ve öğrenir…
Öğrenirsin bakmamayı arkana ve sonrasına.
Öğrenirsin beklemeyi ve öğrenmeyi, ders almayı,
Unutmayı da öğrenirsin, silmeyi de…
Silmek yerine çizmeyi de…
Yırtıp atmayı da…
At kendini beyaza, ver mücadelenin kollarına…
Sen ordasın artık, ekmekleri kuşlar aldı, dönüşün yanına kar kaldı…
At kendini…
Powered by
Wordpress